Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου έλεγε “θυμάσαι;” Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα – πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα – κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα “μπα θα συνηθίσω”. Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα και άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν – ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω – κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει…
2 weeks ago | Permalink
Από τα μεγάφωνα ακούγονται φωνές, μία γυναικεία φωνή, μία ακόμα γυναικεία φωνή που σε τίποτα δεν θυμίζει τη φωνή της μάνας σου. Μπορεί να έχει και αρχίδια. ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ, Κάποιος είπε “Τhe medium is the message” Όχι. Το πλήθος συνωστίζεται, ανυπομονεί να εισέλθει. Επιτέλους οι πόρτες κλείνουν. Οι μουσικοί ετοιμάζουν τα μουσικά τους όργανα ανυπόμονα. Τα μάτια δακρύζουν - είναι 7 το πρωί και ο πρωινός κρύος αέρας παγώνει τις εκφράσεις. Η μουσική, εκνευριστικά χαρούμενη, απλώνεται διαπεραστικά στο τρένο. Σε απάντηση, οι επιβάτες απλώνουν την αδιαφορία τους από άκρη σε άκρη, σαν τιμωρία.
2 weeks ago | Permalink
